ใครว่าวิทยาศาสตร์ไม่มีหัวใจ
posted on 29 Sep 2008 05:27 by repentant in Evolution, Religion, Scienceบางคนกลัว...ว่าวิทยาศาสตร์จะฉีกทึ้งความงามออกจากโฉมหน้าของสรรพสิ่ง ทุบทำลายห้องหับแห่งดวงวิญญาน แล้วเหลือไว้แต่เสี้ยวธุลีอะตอม ตัวเลข ยีนส์ให้มนุษย์ได้มองและเข้าใจ
บางคนกลัว...ว่าตรรรกะจะยื่นเงื้อมมืออันเย็นชามาพรากเราจากกองไฟแสนอบอุ่น ที่มนุษยชาตินั่งล้อมวงเล่าตำนานปรัมปรามาแต่ครั้งเผ่าพันธุ์ครั้งเยาว์วัย
บางคนกลัว...ว่าวิทยาศาสตร์จะเรียกสิ่งตอบแทนจากทุกความก้าวหน้าที่มันให้ โทรศัพท์ทำให้เราได้อยู่ใกล้กับคนที่เรารัก แต่ซองจดหมายก็สูญเสียเสน่ห์ เครื่องบินทำให้มนุษย์ได้ครองท้องฟ้าหากเหล่าวิหกกลับหมดความน่าทึ่ง ไอนสไตน์แกะอำนาจแห่งอะตอมแต่โลกต้องหวาดกลัวพลังทำลายล้างของเหล่าเทพเจ้า ดาร์วินโยงเราเข้ากับต้นไม้แห่งชีวิต หากกระดาษในหน้าตำนานศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องปลิวหาย*
นี่ละมั้ง...คนถึงว่าวิทยาศาสตร์ไร้หัวใจ
แต่จริงๆแล้วผมคิดว่ามันสมองมนุษย์และความรู้ที่สติปัญญาเราค้นพบนี่แหละช่วยเติมความพิศวงให้กับโลกรอบตัวได้ยิ่งกว่าอัศจรรย์ไหนๆ การได้สืบทอดความคิดทรงคุณค่าเป็นอนุสรณ์ที่สูงผงาดเหนือยอดโบสถ์ วิหาร เวลาเห็นเด็กไม่กี่ขวบร้อยเรียงตัวเลขในหัวออกมาตอบสมการมันเรียกรอยยิ้มได้กว้างกว่าการแค่ท่องจำบทสวด
และผืนผ้าของชีวิตที่วิทยาศาสตร์เฉลยก็น่าตื่นตะลึงเหนือตำนานปฐมกาลใดๆ*
มนุษย์อยู่มานานหลายยุคสมัยโดยไม่เคยได้พบเห็น
ป่าผลึกแก้ว
The Glass Forest ภาพสาหร่ายเซลล์เดียวบนสัตว์ทะเลโดย Mario De Stefano, 2nd University of Naples รางวัลที่ 1 Science and Engineering Visualization Challenge
บทระบำของคลื่น
String Vibrations รางวัลชมเชย Science and Engineering Visualization Challenge โดย Andrew Davidhazy of the Rochester Institute of Technology
สัตว์ประหลาดร้าย
Squid Suckers: The Little Monsters That Feed the Beast, เป็นภาพอวัยวะดูดตามหนวดปลาหมึกจากกล้องจุลทรรศน์ที่เอามาแต่งสี รางวัลชมเชย Science and Engineering Visualization Challenge โดย essica D. Schiffman and Caroline L. Schauer, Drexel University
สัจธรรม
ผิดถูกแพ้ชนะ วัฎจักร เวียนว่างดาย. สิงขรยังคง ตะวันยังฉาย นานเท่านาน
ภาพเข็มนาโนที่สร้างจาก Zinc Oxide(ZnO) แล้วแต่งสี
รางวัลที่สอง 2008 MRS SPRING MEETING "SCIENCE AS ART" Hui Ying Yang, Nanyang Technological University, Singapore
ความมานะบากบั่น
สารตกค้างเรียงตัวกันเป็นคนวิ่งพอดี
รางวัลที่สอง 2008 MRS SPRING MEETING "SCIENCE AS ART" Georff Brennecka, Sandia National Lab, USA
คำเตือน
รางวัลที่หนึง 2007 MRS SPRING MEETING "SCIENCE AS ART" ขดลวดนาโนแต่งสี Fanny Beron, École Polytechnique de Montréal, Montréal, Canada
...และ...
รุ่งอรุณ
รางวัลที่หนึ่ง 2008 MRS SPRING MEETING "SCIENCE AS ART" อย่านึกว่านี่คือดอกทานตะวัน มันเป็นการจัดเรียงตามธรรมชาติของขดลวดนาโนครับ S.K. Hark, Chinese University of Hong Kong
สิ่งเล็กจิ๋วเหล่านี้แต่เดิมต่างเคยไร้ความหมายหรือรูปร่าง หากเมื่อมนุษย์ได้ค้นพบโลกที่ซ่อนเร้นผ่านดวงตาของกล้องจุลทรรศน์เราก็หาความงดงามในมันได้ทันที เช่นเดียวกับที่บรรพบุรุษระบายสีเป็นภาพวาด เรียงคลื่นเสียงเป็นจังหวะดนตรีสุนทรีย์ ร้อยอักษรเป็นกาพย์กลอน
นั่นเพราะคนเป็นสัตว์ที่แสวงหาความหมายเสมอว่าเราเกิดมาอย่างไร มีความรู้สึกอันเป็นมนุษย์ไปเพื่ออะไร...ทุกวันนี้เราก็รู้คำตอบแล้วว่าการที่มันสมองรู้จักให้ความหมายกับสิ่งสวยงามก็เพื่อให้เรามองมันอย่างลึกซึ้งด้วยวิทยาศาสตร์ และเติมเต็มหัวใจด้วยความรู้ ว่ามนุษย์เชื่อมโยงกับจักรวาลด้วยอทุกอนุภาคในร่าง เกี่ยวเนื่องกับดาวเคราะห์ด้วยองค์ประกอบทางเคมี ร่วมหน่อเนื้อเดียวกับทุกชีวิตผ่านหน่วยดีเอ็นเอ
ความงดงามได้สร้างความรัก...รักที่ไม่ได้ถือกำเนิดเพื่อพระผู้สร้างบนท้องฟ้า แต่มีไว้ให้เรายิ้มกับโลกทุกๆวินาทีที่หายใจ
เพราะสำหรับสิ่งมีชีวิตตัวแสนกระจ้อยร่อยแล้ว สิ่งเดียวที่ทำให้เอกภพอันเวิ้งว้างไม่เหน็บหนาวเกินไปก็คือความรัก**
* ประโยคนี้ปรับจากหนัง Inherit the wind ที่ชอบมาก
** Carl sagan พูดไว้ในนิยายเรื่อง Contact ครับ
ดอกทานตะวันน่ารักมากๆ นึกว่าภาพจริงซะอีก (ถ้าไม่ได้อ่านคำอธิบายภาพบนๆ ฮาๆ)
ตลกดี
#1 By มุมเล็กๆ ของญาดา on 2008-09-29 09:59